Συναισθηματικό φαγητό στα παιδιά-Κατα πόσο είναι αθώο για τις μετέπειτα διατροφικές τους συνήθειες?

Τι είναι το συναισθηματικό φαγητό:

Κατά γενική ομολογία οι γονείς ενδιαφέρονται για τη σωστή διατροφή των παιδιών τους αποφεύγοντας στο μετρό του δυνατού  "κακές τροφές" οι οποίες είναι πλούσιες σε λιπαρά,ζάχαρη και αλάτι. Παρόλα αυτά συνηθίζεται οι συγκεκριμένες τροφές να χρησιμοποιούνται απο τους ίδιους γονείς σαν λιχουδιά και ανταμοιβή, για να κατευνάσουν τυχόν ανησυχία  που μπορεί να βιώνει το παιδί .Οι γονείς οι οποίοι υπό συνθήκες πίεσης και στρες χρησιμοποιούν την παροχή τροφής ως εργαλείο αναχαίτισης, στην πραγματικότητα δίχως να το γνωρίζουν και ασφαλώς άθελα τους εκπαιδεύουν τα παιδιά τους ακριβώς σε αυτό το μοτίβο διαχείρισης της έντασης.

Πάνω στο θέμα αυτό διεξήχθη και έρευνα το 2017 για τις ανάγκες της οποίας συμμετείχαν πάνω από 400 παιδιά στη Νορβηγία ηλικίας 4,6,8 και 10 ετων.Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί  ότι οι ερευνητές δεν προχώρησαν στα χρόνια αυτά σε απευθείας παρατήρηση των παιδιών αλλά τα όποια συμπεράσματα ήταν αποτέλεσμα ερωτηματολογίων τα οποία απευθύνθηκαν προς τους γονείς.Σκοπός ήταν να αποκαλυφθεί το κατά πόσο γονείς οι οποίοι παρέχουν «συναισθηματική τροφή» προάγουν την δημιουργία συναισθηματικά διαιτώμενων παιδιών και πιθανόν(αυτό δεν αποτελεί συμπέρασμα της παρούσης έρευνας) εφήβων και κάποια στιγμή ενηλίκων κάτι που ασφαλώς άμεσα μπορεί να συσχετισθεί με την παχυσαρκία και τις διατροφικές διαταραχές.Το συμπέρασμα που προέκυψε ήταν ότι τα παιδιά στα οποία κατά την ηλικία των 4-6 ετών  η τροφή προσφερόταν από τους γονείς ως μέσο ικανοποίησης και κατευνασμού της όποιας έντασης, παρουσίαζαν μια έντονη τάση για «συναισθηματικό» φαγητό αργότερα στις ηλικίες των 8-10.

Συναισθηματικό φαγητό και μετέπειτα διατροφικές συνήθειες:

Αποτελεί μάλλον επιβεβαιωμένο πλέον γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίον οι γονείς παρέχουν την τροφή στα παιδιά τους,άμεσα έχει σχέση με τον τρόπο που αυτά αργότερα στην ενήλικη ζωή τους χρησιμοποιούν το φαγητό ή το ποτό σαν  ασφαλές καταφύγιο κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωπα με αισθήματα φόβου,ανασφάλειας και ανησυχίας.Μια τέτοια συμπεριφορά θα μπορούσε να αποτελέσει παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη της παχυσαρκίας, ενώ η συναισθηματική υπερφαγία και ολιγοφαγία θα μπορούσαν να είναι ενδεχομένως σημαντικές στην ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών, όπως η νευρική ανορεξία ή η Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας.

Εκπαίδευση σε υγιεινές διατροφικές συνήθειες και αποδοχή συναισθημάτων:

 Η θλίψη ή ο θυμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά εντελώς φυσιολογικά συναισθήματα και συμπεριφορές τα οποία και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τους γονείς.Η κούραση της καθημερινότητας ασφαλώς δεν βοηθά στο να τηρείται πάντα μια υγιεινή διατροφή αλλά αν υπάρχει θέληση μπορεί να πετύχει εκπαιδεύοντας τα παιδιά να έρχονται σε επαφή,να αναγνωρίζουν,να μένουν με τα συναισθήματα τους από πολύ νωρίς και να μην εκπαιδεύονται στο να καταφεύγουν στην εύκολη λύση ενός σνακ.

Σαφώς και η συμπεριφορά των γονέων παίζει σημαντικό ρόλο,μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορές οπότε αν έχουν εντάξει κι οι ίδιοι στην καθημερινότητα τους το συναισθηματικό φαγητό σίγουρα θα το ακολουθήσουν και τα παιδιά τους.

Συνοψίζοντας είναι αυτονόητο ότι δεν υπάρχουν ούτε τέλοιοι γονείς ούτε ιδανικές οικογένειες μπορούν όμως να προσπαθήσουν ούτως ώστε να διασφαλίσουν μια ενηλικίωση όπου τα συναισθήματα των παιδιών θα γίνονται αποδεκτά θα συζητούνται και δεν θα κρύβονται πίσω από υπερκατανάλωση κατευναστικών τροφών 🙏